Gdzieś tam, kiedyś tam...
Proszę pana?
Proszę zapiąć pasy.
Przepraszam pana.
I oto po dziesięciu... Nie, dwunastu latach.
Po dwunastu latach nieobecności,
mimo strachu, lecę ich odwiedzić.
W życiu istnieją różne motywacje,
skrywane przed wszystkimi, które zmuszają nas do odejścia
bez oglądania się za siebie.
I istnieje tyle samo motywacji,
które zmuszają nas do powrotu.
Po tych wszystkich latach
postanowiłem wrócić po swoich śladach.
Udać się w podróż,
by zapowiedzieć swoją śmierć.
Zrobić to osobiście i po raz ostatni stanąć przed sobą i nimi
i udawać
do samego końca,
że jestem panem swojego życia.
Ciekawe, jak to się potoczy.
film Xaviera Dolana
Występują
Na podstawie sztuki Jean-Luc Lagarce'a
TO TYLKO KONIEC ŚWIATA
tłumaczenie: żaba korekta: Napoleon
Mamo! Tony! Już jest!
- Cholera, przyjechał taryfą. - No kuźwa, lakier mi nie wysechł!
- Mogłaś wcześniej pomalować. - Wcześniej? Dobre sobie.
Szykowałam baba ganoush, gdy się przeglądałaś w lustrze.
Sama się pindrzysz od wielu godzin.
Suzanne, odpuść. Matka ma prawo zrobić wrażenie na synu.
Louis uwielbia modę i kolory. Jak wszyscy geje.
- Dlatego wyglądasz jak trans? - Wielkie dzięki.
Nie kłóćmy się, zaraz tu wejdzie.
Zawsze musisz mieć ostatnie słowo. Wiesz, co spotyka takie osoby?
- Kij mnie to. - „Kij mnie to, kij mnie tamto”.
Bez przerwy to powtarzasz.
Taryfa musiała być cholernie droga. Mówiłam, że cię odbiorę.
Louis, świetna fryzura. Dobrze nie widzę, ale wygląda ładnie.
- Taryfa musiała być cholernie droga. - Właśnie to powiedziałam.
- Louis, znasz Catherine? - Nie.
Catherine, Louis. Louis, Catherine.
- Dzień dobry, Catherine. - Dzień dobry.
Na pewno się zgrzałeś. Wezmę to.
- Daj mu wejść. - Zwyczajnie się cieszy.
- Łasi się jak pies. - Antoine, proszę cię.
Idę, Louis! Gówniany lakier do paznokci!
- Nie chce się wysuszyć. - Bardzo mi miło.
Oczywiście. Znaczy, mnie też jest miło.
Bardzo miło. Jeny...
Uścisk ręki? Jak ministrowie albo nieznajomi?
- Przecież się nie znają. - Nie wiedziała o tym.
Daj jej buzi, Louis.
Suzanne ma słuszność. Pocałujmy się.
- Miło panią poznać. - Jak to poznać, do diaska?
- Jeszcze się nie znają. - Nie poznali się, mamo.
- Czego piszczysz? Zwariowałaś? - Nigdy się nie poznali?
No tak, przecież go nie było.
- Ma nierówno pod sufitem. - Na śmierć zapomniałam.
Kuchnia, żyjemy w dziwnych czasach.
Mój drogi... Nie.
Louis. Nie znosisz „mój drogi”.
- Wiedziałaś, że się nie znają. - Nie był na ślubie.
Nie mógł przyjechać. Pamiętasz, Martine?
Wiem, złotko, ale wyleciało mi z głowy.
- Później nie było okazji. - Chce tylko zwrócić na siebie uwagę.
Przymknij się.
Kijowo wyszło z tą taksówką. Podwiozłabym cię, mam już brykę.
Mówiłam, że to zrobi, mamo.
- Jak podróż? - Wczoraj ci powiedziałam.
Nie pamiętam.
- Ale mówiłam ci. - Takie to, kurwa, ważne?
- Antoine! - Miałeś udaną podróż?
Tak, choć nie nazwałbym tego podróżą.
A więc...
Widzisz, Catherine? Jak mówiłam, cały Louis.
Mamę pocałuje, ale brata już nie.
- Przestaniesz już mędzić? - Do ciebie mówię? Odwal się.
Antoine!
A teraz są z drugą babcią, czyli moją mamą.
Oczywiście.
Nie wiedzieliśmy, że pan przyjedzie. To było takie nagłe.
Nie mogłam ich odebrać babci, bo byłaby draka.
Ale bardzo chcieli pana poznać.
Ja też. Antoine i ja chcemy, by pan je poznał.
To najstarsza córka, ma 8 lat.
Wszyscy mówią, że jest podobna do Antoine'a. Wykapany ojciec.
Ale tak się zawsze mówi o dzieciach. Nawet jeśli to nieprawda.
Przyjemniej jest w salonie, prawda?
A więc mam wędlinki Célestin i chorizo dla Louisa.
- Nadal lubisz? - Tak.
Ta ma charakterek po ojcu. Uparta gadzina i przyszła Antoine.
- Co za szczęście. - Louis, wysłał mi pan pocztówkę.
Przepraszam, wysłał pan pocztówkę i kwiaty.
Były przepiękne.
Tak się ucieszyłam. Bardzo mi się podobały.
Wysłaliśmy panu jej zdjęcie.
Jakie to było komiczne. Mieściła się w dłoni Antoine'a.
Taka była drobna. Maciupeńka. Pamiętasz, Antoine?
Nie, uwielbiam zapominać o momentach najbliższych sercu.
Tak...
Akurat na tym zdjęciu zupełnie nie przypomina Antoine'a.
Kompletny brak podobieństwa.
W tym wieku nikogo nie przypominamy. Teraz już wyrosła.
Nie sądzisz, że wystarczająco go zanudziłaś?
- Tak myślisz? - Ani trochę.
Niby dlaczego? Nie nudzisz mnie, Catherine.
Mam tendencję do przynudzania o moich dzieciach.
Myślałam, że dzieci to ciekawy temat. Najwyraźniej się myliłam.
Wcale nie.
Nie wiem, czemu tak powiedział. Czemu tak powiedziałeś?
To było podłe lub co najmniej nieprzyjemne.
Słyszysz? Trochę klasy, do jasnej cholery.
Klasy? Spójrz na siebie. Wyglądasz jak upiór.
Lepiej niż ty w tej gównianej marynarce.
Widziałaś swój ryj? Makijaż nakładałaś szpachlą?
- Spierdalaj. - Dosyć tego!
On zaczął.
Louis?
Nie nudzę się. Uwielbiam słuchać o bliskiej rodzinie.
- Cieszę się. - Nazwała pani synka moim imieniem?
Tak, przepraszam.
Jestem tym poruszony.
Ma już 6 lat. Jest między nimi 2 lata różnicy.
Mam dalej mówić czy...?
Wolnego, nie zwalaj tego na mnie. Chcesz gadać, to gadaj.
Nie rób ze mnie gnębiciela.
Jesteś szalony.
Czy ja ci bronię? Mów! On chętnie posłucha.
Ubóstwia nasze dzieci i wszystkie bachory świata.
Fascynuje go ewolucja naszego potomstwa.
- To jego ulubiony temat, więc mów dalej. - Weź, kurwa, wyluzuj.
Rany, przepraszam. Nie powinienem, nie chciałem...
Wybacz, moja droga. Wyjaśnij mu.
Czuję się zawstydzony.
Bez urazy, Antoine, ale mnie peszysz.
Jak mi przykro. Niedobry Antoine znowu popsuł miły dzionek.
Zamknij się i daj jej mówić. Mów, Catherine, olej go.
Tak, olewaj.
- To mój dip i jalapegno... czy peno? - Peno.
Na ostro i po amerykańsku.
Catherine, opowiadaj.
Ma takie samo imię co pan. Co ty.
Ciekawe dla mnie jest to, że przede wszystkim,
gdyby cofnąć się w przeszłość,
ma imię po twoim ojcu, nie wspominając już o...
- I zacznie o francuskich królach. - Może po prostu się zamknę?
Sam opowiadaj. Albo niech nikt nie mówi
i będziemy dławić się sosem.
Dławić się sosem? Jak miło.
- Martine, ja tylko... - Mów dalej, Catherine.
Żartowałem, kochanie.
Wyjaśnij mu.
Ma imię po pana ojcu.
Uznaliśmy, że to dobry pomysł.
- W mojej rodzinie... - To ty!
...mamy pewną tradycję.
Imię ojca lub imię dziadka dziecka,
jak i imię pierworodnego syna,
są takie same.
Laurence cię pozdrawia. Mówi, że piekło zamarzło, skoro jesteś.
- Zawsze miała durne teksty. - Antoine jest starszy od pana,
ale nie chciałam tego imienia. Wolałam Louisa.
Antoine nie chciał Antoine'a. Mówił, że to przyniesie pecha.
A pan nie będzie miał dzieci, więc niczego pana nie pozbawiliśmy.
Źle to zabrzmiało. Jasne, że może pan mieć dzieci.
Wszystko jest możliwe.
Na pewno będzie pan je miał. Jest pan jeszcze młody.
Nazwałby pan syna Louis? Nadal pan może. Prawda, Antoine?
Catherine, pomóż mi.
- Zgłodnieliście? - Coś bym już wszamał.
- Ja też. Pokazać ci mój pokój? - Pewnie.
- A ja co, mam sobie zwalić? - Pomożesz przy garnkach.
Antoine?
- Antoine, słyszałeś? - Tak, do kurwy nędzy!
Ledwo cię pamiętam. Byłam mała.
Nie mam wspomnień. Znam cię tylko z opowieści.
Nie bardzo wiem, co o tobie myśleć.
Lipa, że odszedłeś.
Lipa dla mnie, dla niej, Antoine'a.
I dla ciebie, prawda?
Nie musisz odpowiadać, ale może też tego żałujesz.
Może nas potrzebowałeś.
Przepraszam.
Dlatego tu jestem.
Między innymi.
To zabawne, ale gdy przychodziła pocztówka od ciebie,
zdawałam sobie sprawę, że minęło trochę czasu.
Że nadszedł właściwy czas.
I to zawsze ja odbierałam pocztę.
I zawsze gdy widziałam pocztówkę w stercie listów,
starałam się ją trzymać zdjęciem do góry.
W ten sposób miałam co odkrywać
i na co liczyć.
To zabawne, że śledzimy twoje losy,
czytamy artykuły i w ogóle,
a ty nawet nie wiesz, że czujemy
jakiś rodzaj
podziwu dla ciebie.
To zabrzmi obciachowo, ale masz dar.
Śmiejesz się?
Dlaczego? Masz dar i tyle.
To nie jest śmieszne. Prawię ci komplement.
Masz dar. Jesteś farciarzem.
Szkoda, że się nie dzielisz nim z nami, tylko z innymi.
A może z nikim się nie dzielisz.
Co ja o tobie wiem. Tak tylko mówię, nie czynię zarzutów.
Tak to wygląda. Głośno myślę.
Jak to kurestwo swędzi.
- Co? - Makijaż.
Nigdy się nie maluję i teraz szczypie. Chciałam... no sam wiesz.
A kosmetyki mamy są gówniane.
Czerwone i obleśne, więc kupiłam własne.
Nie chcesz usiąść?
- Będzie ci wygodniej. - Postoję.
Te są moje.
Mówimy, że są to twoje zdania eliptyczne.
- Zła nazwa? - Nie.
Nie wiem. Ale rozumiem.
Każdy ma swoją kolekcję.
Antoine.
Mama, rzecz jasna. Ma rację.
Nigdy nie zapomniałeś o naszych urodzinach.
I innych ważnych datach. Zawsze pocztówka albo coś innego.
Ale po jakimś czasie, przestałam mieć żal.
Mamy opieprz, jak ośmielimy się wspomnieć, że cię tu nie ma.
„Robił i nadal robi to, co musi”.
- Tak mówi? - Jasne, nie zmyśliłam tego.
Ale nie przejmuj się. Jestem dorosła, więc nie ma sprawy.
Luz pachwina.
Luz pachwina... Nie wiem, czemu to powiedziałam.
Nie znoszę określenia. Nie jestem taka.
- Co za debilny zwrot. - A jaka jesteś?
To dziwne, że wysyłasz pocztówki. Jakbyś ciągle był na wczasach.
A listonosze mogą to czytać.
Wszystkim pozwalasz czytać swoje intymne wynurzenia?
Dobra, w sumie nie są takie...
To było irytujące. Jestem irytująca.
Wszyscy tak mówią. Przepraszam.
- Nie chciałam... - Przykro mi, Suzanne.
Nie, to moja wina. Wybacz.
Od tego zasranego skwaru można ocipieć. A tu na dole jest jeszcze gorzej.
Chciałam wyjechać, ale w sumie dobrze mi tu.
Mam piwnicę, własny pokój i składzik.
To ten pokój za tobą.
Są tam graty ze starego domu. Głównie twoje.
Mama spyta, czy chcesz coś zabrać. Pewnie nic.
- Louis? Słuchasz mnie? - Mówiłaś o rzeczach, które kupiłaś.
- Kupiłaś samochód? - Stare auto Antoine'a?
- Mama je kupiła. - Nie potrafi prowadzić.
Więc zgadnij, kto jej służy za szofera.
I jestem samodzielna, gdy chcę zobaczyć przyjaciółki.
Wożę ją na zakupy.
Jesteśmy niezależne. Nikomu nie przeszkadzamy.
Cenię sobie ten czas spędzony z mamą.
Jest zabawna. Ale jest też irytująca.
Nie.
Wiedziałam, że odmówisz. Jaranie nie jest w twoim stylu.
- Jesteś całkiem naćpana? - Nie.
Już prawie na mnie nie działa.
Może dobrze mi to zrobi.
- Nie palę, ale... - Więc? Dlaczego przyjechałeś?
Chcesz kogoś przedstawić? Jesteś w ciąży?
Przyjechałem dla was i...
Nie wiem.
- Chciałbym zobaczyć nasz stary dom. - Czemu chcesz wracać na to zwalisko?
- To nostalgia. - To na potrzeby sztuki?
Nie.
Suzanne! Louis! Idziecie?
- Nie drzyj się! - To ruszcie dupska!
Przejrzyj swoje szpargały, jeśli chcesz.
W ramach nostalgii.
Przypominają mi się niedzielne wypady.
- Litości. - No co?
- Słyszałaś te historie, powiedz jej. - Daj jej mówić.
Teraz mu głupio. Królewicz chciał podróżować.
Dlatego po maturze wyjechał do Chin.
Byłeś w Chinach?
Pracowałam, mąż też. Byliśmy zarobieni po uszy.
- Jesteś, mój drogi. - Przynajmniej on dawno tego nie słuchał.
- Niedzielne wypady? - Widzisz? Nawet Louis pamięta.
Daj żyć!
- Louis, czerwone? - Louis pije tylko białe.
- Poproszę białe. - Tylko nasza rodzina tak robiła.
To była nasza wyjątkowa rodzinna tradycja.
- Pomóc ci przy zmywaniu? - Nie, to mnie uspokaja.
- Ja chcę opowiedzieć! - Dobra, miejmy to za sobą.
W niedzielę mieliśmy wolne.
Wybieraliśmy się wtedy na przejażdżkę. W każdą niedzielę.
W każdą! To był taki nasz rytuał.
- Co robisz? - Nic takiego. Stąd też słyszę.
Zostań z nami.
Niech sobie idzie, słuchajcie mnie. Uwielbia sprawiać mi przykrość.
Więc: braliśmy samochód na przejażdżkę.
Ojciec zawsze miał auto.
Wtedy prawie nikogo nie było stać na auto.
Ale na nie zapracował.
Było stare, brzydkie i hałaśliwe, ale jego własne.
W niedzielę rano szorował je z uporem maniaka.
A po południu wskakiwaliśmy do środka i jechaliśmy.
Co niedzielę.
Nie jeździliśmy na wczasy, ale każdej niedzieli, czy upał, czy deszcz...
„Czy deszcz, czy słońce czy piekło wrzące”.
„Czy deszcz, czy słońce, czy piekło wrzące”. Dokładnie tak.
Miał takie powiedzenia na każdą okazję.
- Naprawdę? - Tak.
„Naprawdę?”. Już to, kurwa, słyszałaś.
- Musisz znów to wyciągać? - Tak się robi. Głupi jesteś?
Przeżywamy na nowo szczęśliwe chwile.
Wiem, że zna tę historię, ale opowiadam ją z przyjemnością.
Te wspomnienia są dla mnie. Zadowolony?
Jak się nie podoba, zatkaj uszy
i wracaj do salonu. Przestań nam psuć krew.
- Co? - Psuć krew, czyli dokuczać.
Jechaliśmy w pierwszą niedzielę maja albo po 8 marca, w moje urodziny.
A najlepiej było, jak niedziela wypadała 8 marca.
Wtedy nazywaliśmy to wczasami! Jechaliśmy godzinę lub półtorej.
Mijaliśmy pola, lasy, zamki. Czasem winnice.
Jedliśmy i spaliśmy na trawie, wśród zieleni i kwiatów.
Sałatka z tuńczyka, ryż, majonez, jajka na twardo.
Antoine do dziś uwielbia tę sałatkę. Zawsze prosi, bym ją zrobiła.
Pan Obrażalski. A po powrocie,
gdy zapadał zmrok i byliśmy zmęczeni podróżą,
cieszyliśmy się, że możemy odpocząć w domu.
To pokazuje, ile są warte te wycieczki burżujów na południe.
Lotniska, samoloty, ta niemiła obsługa.
No cóż.
Potem chłopcy podrośli
i pojawiła się Suzanne.
Chłopcy szaleli na rowerach, mieli swoje sprawy
i zaprzestaliśmy niedzielnych wypadów.
Tylko dla Suzanne nie było warto.
- Znów wszystko przez nas. - Wygląda na to, że i przeze mnie.
Nie wierzę! Suzanne!
Daj spokój, mamo.
Tego nie da się wytrzymać!
Nic tylko głupie wspomnienia i kretyńska muzyka.
- Niedziela dla przygłupów. - Nasza piosenka, Suzanne!
- Mamo, nie wstyd ci? - Nasza nuta do aerobiku.
- Kompletnie odleciała. - Suzanne, pokażemy im!
- Zwariowałaś? - Ćwiczycie aerobik?
Śmiało, nabijaj się.
Uwielbiam tę piosenkę! Suzanne!
- Jest obłędna, a nikt jej nie zna. - Wszyscy ją znają.
- Ale ty żyjesz w innym świecie. - Wyszukałam tłumaczenie.
To piosenka o zakochanym Picasso.
To historia o Picasso. Ale nie wszystko zrozumiałam.
- Dołącz do mnie! - Nie!
- Popisz się przed bratem. - Nie zawstydzaj jej, Antoine.
Suzanne, no chodź!
Dalej, Suzanne! Pokażmy im!
- Kompletnie popsułaś ten układ. - To pokaż starej matce!
Raz, dwa, trzy...
- Mamo, jesteś do kitu! - Jakby rzucały nią konwulsje.
Skup się na zajęciach, nie podrywaj instruktora!
Jest za brzydki dla mnie.
Tak?
Dlaczego dzwonisz z zastrzeżonego numeru?
Rozumiem.
Jeszcze nie.
Jestem tu dopiero godzinę. Za wcześnie, by im mówić.
Z siostrą trudno mi się dogadać.
Nie znam jej.
Jest piękna.
Postarzała się, to niewiarygodne. Inni też.
I ja, oczywiście. Nie zauważyłem tego.
Może podczas obiadu. Przy kawie albo deserze. Nie wiem.
Kiedy poczuję, że to właściwa pora.
Chyba nie zostanę po tym, jak im powiem.
Nie wiem, jak zareagują. Może nawet nie będą płakać.
Słuchaj, to kiepski moment na rozmowę.
Zadzwonię później.
Tak.
Boję się ich.
Dobra.
Ja ciebie też, pa.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Nie, to ja przepraszam.
Wszystko w porządku?
- Ze mną? - Tak.
- W porządku, czemu pan pyta? - Nie wiem.
Trochę pani ucichła od ostatniej rozmowy.
Taka już jestem.
Wszystko w porządku.
- Co mam panu powiedzieć? - Nic.
Przepraszam za wcześniej, w salonie.
Antoine mówił, że wasze dzieci mnie nie interesują.
Nie wiem, czemu to powiedział. Wmawia sobie, że mnie to nie interesuje.
Pewnie próbował nastawić panią przeciwko mnie.
- Jeszcze raz przepraszam. - Już o tym zapomniałam.
Przywykłam do tego.
Dlaczego pan powiedział,
że miałby nastawiać mnie przeciwko panu?
Tak mi się powiedziało. Znam Antoine'a.
Tak?
Przepraszam, ale to dziwne, że pan tak powiedział.
Nie mówi o panu zbyt często.
Prawie nigdy.
A kiedy mówi o panu...
Nie chciałem pani oceniać. Ma pani rację.
Uważa, że pana nie obchodzi jego życie.
Ani on, ani ja, ani dzieci, ani jego praca.
Wie pan, czym się zajmuje?
Zna pan jego...?
To nie był zarzut. Proszę nie odbierać tego, jako...
To nie był zarzut.
Ale wie pan, na czym polega jego praca?
Wyrabia narzędzia. W małej fabryce niedaleko stąd.
Nawet ja nie wiem, co dokładnie tam robi.
Sądzi, że jego życie pana nie interesuje.
Chyba wierzy, że to, czym się zajmuje,
nie zainteresuje kogoś takiego jak pana.
I chyba nie do końca się myli.
Ale może nie mam racji.
Może.
- Ale dziś liczyłem, że... - Proszę zaczekać.
Proszę mnie nic nie mówić.
- Wolałabym, żeby pan jemu powiedział. - Dobra.
Powiedzenie mi niczego nie zmieni. Nie taka moja rola. Dobrze?
Niczego specjalnego nie miałem zamiaru powiedzieć.
- To zwykła rozmowa. - Rozmawianie przychodzi mi z trudem.
Czekają na mnie.
- Widzimy się za chwilę? - Tak.
- Przyjdzie pan? - Tak.
Louis! Chodź!
Zamknij drzwi, bo Antoine nas zobaczy.
Znów by mnie ochrzanił. A palę tylko trzy dziennie.
Rzuciłam z rzucaniem. To zbyt głupie.
- Wszystko dobrze? - Tak, wszystko gra.
Odpowiedź w trzech słowach, jak zwykle.
Ciągle odpowiadasz w trzech słowach.
Jak w pocztówkach.
- I ten mały uśmieszek. - Przestań.
Rozmawiali z tobą? Rozmawiałeś z Suzanne, prawda?
Mają ci wiele do powiedzenia. Wykorzystają tę okazję.
Nie wiadomo, kiedy znów będą mieli na to szansę.
Suzanne.
Bidulka prawie ciebie nie zna. I nie wie nic o świecie.
Zna cię tylko z opowieści.
A Antoine... Znasz go. Wszystko rozumie po swojemu.
Problem w tym,
że boimy się czasu. Czasu, który nam dajesz.
Nie mam złudzeń, że zostaniesz dłużej.
Ale nic nie szkodzi.
Ale skoro jesteś, to jesteś.
Więc wybacz nam.
Wybacz, bo będą... Co to za słowo?
- Opryskliwi? Będą niezręczni. - To bez znaczenia.
Rany, już to widzę!
Ich pytania, twoje trzy słowa i ten mały uśmieszek.
Cały ty. Będą rozczarowani.
Może nie chcę tylko odpowiadać na pytania?
- Może mam coś do powiedzenia? - Cóż za szczęście!
Żartowałam.
To za mało. Suzanne to nie wystarczy do kolejnych odwiedzin.
Nawet nie pytam, kiedy to będzie.
A Antoine...
Stanie się jeszcze trudniejszy.
Będzie jeszcze bardziej zagubiony na twój temat.
Suzanne chce odejść. Pewnie ci powiedziała.
By żyć gdzieś swoim życiem, z dala od tego miejsca.
Antoine chciałby większej swobody.
Czuję to. Nie chce mieć żadnych zobowiązań.
Wobec kogo? Chyba wobec wszystkich.
Wobec mnie w szczególności. I chyba wobec Suzanne.
Chcą ci się z tego zwierzyć, Louis.
Potrzebują twojej zgody.
Nigdy nie byłeś odpowiedzialny i o nic nie proszę.
Nie jestem najstarszy. Nie będę im robił za ojca.
Skończ z tym pierniczeniem. Nie rżnij głupa. Nie chodzi o wiek.
Pomyśl trochę. Wiek nie czyni cię panem domu.
Byłam panem domu już jako dziecko.
Status, zarobki, powodzenie, piękno, talent, odwaga.
Albo się z tym rodzisz, albo nie.
Mam ci to narysować? Kto tu jest pisarzem?
Wiem, że już nie wrócisz.
Dodaj im odwagi. Nikt wcześniej tego nie zrobił.
Próbowałam, ale mnie nikt nie słucha.
Dodaj im odwagi.
By mogli zrobić to, na co mają ochotę.
Zapytaj Suzanne, nawet jeśli będzie to pusta obietnica,
czy nie zechciałaby cię odwiedzić.
Powiedz jej, że może. Że ma do tego prawo.
Nadal mieszkasz w dzielnicy dla gejów?
Tak czy nie?
- Nie, przeprowadziłem się. - Co?
- Wciąż tam piszę, matołku. - Ktoś odbiera za mnie pocztę.
Nie martw się. Tak mi odpowiada.
Wolisz, by twoja matka nie wiedziała, gdzie mieszkasz?
Kurwa.
To zabawne. Jesteś zabawny.
Wciąż nie rozumiesz.
Myślisz, że cię nie kochamy? Że cię nie rozumiemy?
Masz rację, nie rozumiem cię.
Ale cię kocham.
Kocham cię.
Tego nikt mi nie odbierze.
Zanotuj to, przyda ci się do sztuki.
Dlaczego przyjechałeś?
Matce możesz powiedzieć.
Pomyślałeś: „Choroba, to już 12 lat! Pora coś przekąsić u rodzinki”?
Dobrze wyglądasz, cieszy mnie to.
Cholera jasna. Gdzie posiałam to cholerstwo?
Ile masz lat?
- Ja? - Nie, spryskiwacz do trawy.
Święty Antoni czuwa.
Za całuski, za Antoine'a, za jedzonko
i za mnie.
Powąchaj.
Doradź, czy mam to sobie kupić na prezent świąteczny.
Mam 34 lata.
No proszę.
Dla mnie też minęły 34 lata.
Myślisz, że to długo? Bo sama już nie wiem.
Rób to, co musisz, jak zwykle.
To jakieś szaleństwo.
Że też nie mam aparatu.
Jakbym patrzyła w oczy twojego ojca.
Dziś nie czas na łzy i deklaracje.
Zachowajmy to na przyszłość. Myślę o przyszłości.
Niech ten dzień skończy się tak, jak się zaczął:
Bez celu i bez znaczenia.
Po prostu dobrze.
Jasne.
- Idiotka dała kurom na imię „Denise”. - Jest opóźniona w rozwoju.
Wchodzę do kurnika, w środku pełno biegających kur,
i mówię do niej: „Jakie śliczne kurki.
- Jak im na imię? - Na imię im Denise.
- Bardzo ładnie. Która to Denise? - Wszystkie są Denise!”.
Wszystkim dała na imię „Denise”.
- Bawi mnie to, więc pójdę do piekła? - Czemu do piekła?
Dziewczyna jest niepełnosprawna, cierpi na trisomię.
Tak, trisomię. Która to liczba? 25, 32, 48?
Zresztą nieważne która. Tak czy owak, to nic fajnego.
Ktoś mógł jej powiedzieć, by nie nazywała kur tak samo.
Nie podoba mi się ta historia.
Jest małostkowa i nie na miejscu.
Jaja jak berety.
Święta Catherine.
- W porządku? - Tak. A co?
Może wolałbyś pójść na spacer
- albo w coś pograć? - Ty i twoje cholerne gry.
Daj mi spokój.
Nie wiem, czy chcę pograć, ale bardzo chciałbym...
Odwiedzić stary dom?
- Tak. - Co?
Chce zobaczyć stare śmieci. Mogę cię podwieźć.
Po co chcesz tam jechać? Zgłupiałeś?
Nie zgłupiał. Skoro ma ochotę, niech pojedzie.
- Sam jesteś głupi. - A ty kretynką.
Ale serio, dlaczego chcesz tam jechać?
Zapomniałeś czegoś ze swojego pokoju?
Nie.
Po prostu chcę tam pojechać. Jestem ciekaw,
jak zmieniła się okolica.
Jakie piętno odcisnął na niej czas.
Dom nie jest na sprzedaż. Nie będziesz mógł wejść.
Niedawno tamtędy przejeżdżałam. Dom jest kompletnie opuszczony.
Więc chcesz wrócić do tej zasranej dziury,
żeby zobaczyć, jakie piętno odcisnął na niej czas?
Nie masz bardziej głupiego pomysłu na spędzenie czasu z rodziną?
Antoine.
- Nie obrażam cię, ale... - Skądże.
Przez 20 lat staraliśmy się wyrwać stamtąd,
a ty będziesz podziwiał w ten piękny dzień,
jak wiatr nawiał liści na pordzewiały dach?
Mamy to w dupie. Po co to komu.
Zejdź z niego. Chce się tylko przejechać.
- Pojadę z tobą, jeśli chcesz. - Nie trzeba.
- To był kiepski pomysł. - Bez kitu.
A ja zwalę sobie w Oświęcimiu i napiszę o tym wierszyk.
Antoine, dosyć, to było w złym guście.
Louis, opowiedz nam jakąś historię.
O swoich kolegach.
- Nie mam kolegów. - To coś wymyśl.
O kolegach z otoczenia.
Kto z kim sypia, kto kogo przeleciał.
- Śmierdzisz fajkami. Paliłaś? - Louis, nalać ci?
- Nie, dziękuję. - Paliłaś.
Nie mam kolegów. Przesiaduję w domu.
Napije się pan kawy? Miałam zaparzyć.
Dacie sobie kiedyś spokój z tym pan i pani?
Nic ci, kurwa, do tego. Daj im spokój.
Kurwa mać, nie mówię do ciebie. Przestań mi dokuczać i mnie poprawiać.
Nie zamykaj mi ust i nie wyzywaj od idiotek.
- Odpieprz się w końcu. - Dzieci, nie mówcie tak.
- Słyszeliście ten ton? - Zasłużyłeś.
- Zazwyczaj nie mówisz tak do mnie. - Właśnie zaczęłam.
Takim tonem powinnam mówić, gdy mi dokuczasz.
Już rozumiem. Jakie to słodkie.
Chcesz zaimponować bratu? Mówisz tak, bo on tu jest?
Chce tobie zaimponować, Loulou.
I co, działa? Jesteś pod wrażeniem, Loulou?
O czym on gada? Mamo, do jasnej cholery!
Suzanne, sąsiedzi.
Pierniczysz trzy po trzy! To nie ma nic wspólnego z Louisem!
Dlaczego zawsze upokarzasz mnie i wszystkich wokół?
Cholera, tylko dokucza, kurwa mać!
Suzanne, wróć! Nawet jej nie zatrzymałeś.
Wróci.
Dlaczego...
- Chętnie napiję się kawy. - „Chętnie napiję się kawy”.
Antoine.
Co? Antoine i Antoine. Czego chcesz?
Jasne, tak mam na imię! Mam po dziurki tego Antoine!
Wybrałam złą chwilę.
Właśnie miałam powiedzieć, że miło jest być razem.
Może później.
- Wybacz, Catherine. - W porządku.
Louis?
- Przepraszam. - Przepraszam.
Martine o pana pyta.
Deser będzie za jakieś pół godziny.
- Zaraz przyjdę. - Dobrze.
Przepraszam.
Ile czasu?
Ile czasu co?
Jak długo...
Antoine jest sam na górze.
Mógłby pan z nim porozmawiać.
Zaraz przyjdę.
Muszę zapalić. Pojadę po fajki.
Możesz... nieważne.
To miło, że nie wydałeś mamy, ale nie znoszę jej wytwornych fajek.
Na co dzień nie palę, ale jak już, to porządne szlugi.
I musisz zapalić właśnie teraz.
Zabierzesz się? Moglibyśmy...
- Co? Pogadać? - Nie... Zresztą jak chcesz.
- Przyda mi się świeże powietrze. - To w drogę.
Nie przyleciałem późnym rankiem. Leciałem nocą.
Przeleciałem z samego rana, żeby zobaczyć wschód słońca na lotnisku
i zjeść w kafejce.
Myślałem, że was zaskoczę i przyjadę na śniadanie,
ale zaczekałem do bardziej przyzwoitej godziny.
Po co mi to mówisz? Mam na to odpowiedzieć?
Nie. Chciałem, żebyś to wiedział.
To nic ważnego.
Powiedziałem ci o tym, bo to prawda i chciałem, byś to wiedział.
Nie zaczynaj, dobra?
- Czego mam nie zaczynać? - Tego.
Nie męcz mnie swoimi lotniskowymi perypetiami.
„Przyleciałem za wcześnie, za późno...”. Nie mam nastroju na ten szajs.
Dobra, czyli leciałeś nocą. I jak podróż? Powiedz.
No mów.
Dobrze było. To była banalna podróż.
Nie mieszkam na drugim krańcu świata.
To nie koniec świata przylecieć tutaj.
Nie musimy rozmawiać, jak nie masz ochoty.
Przecież cię słucham. Opowiadaj.
Chcę o wszystkim wiedzieć. O lotnisku, kafejce.
- To przez ten skwar, idzie ocipieć. - Nie, masz rację. To bez znaczenia.
Sądziłem, że ucieszysz się, iż dziś rano
byłem w kafejce na lotnisku. Pamiętasz ją?
I czekałem.
Nie mogłem pojawić się o świcie i ich wystraszyć.
Wyobrażałem sobie, że Suzanne wita mnie z karabinem w ręku.
Ostro jara.
Chwyciłaby go na odwrót i strzeliła sobie w łeb.
- Skończyłeś? - Czekałem. I czekając, pomyślałem. że...
„Czekając”?
Czekałem i pomyślałem sobie, że opowiem ci, jak nic nie robiłem.
Myślałem, że to zrozumiesz. Dlatego mówię o tym tobie, a nie im.
Byłoby im przykro, że nie spędziliśmy razem więcej czasu.
Było mi dobrze samemu.
- Wiesz, o czym mówię. - Właśnie o tym mówiłem.
O pierdołach, których muszę słuchać. Co jest prawdą, a co nie.
Wiedziałem o tym, nie jestem głupi.
Pamiętam te twoje historie, to nawijanie makaronu na uszy.
Jak nam nawijałeś, by robić nas w chuja.
Już nic nie było wiadomo, a ja nic nie rozumiałem.
- Jesteś chory, Antoine. - Ja? To ty jesteś chory.
Cóż za urocza historyjka. Lotnisko, kafejka.
Co jeszcze? Uracz mnie szczegółami.
Koleś smażący frytki, twoje ubranie pachnące tłuszczem.
A ty byłeś tam sam, samiuteńki, i słychać było pojedynczą muchę.
A ty co robisz? Czytasz gazetkę? Przyznaj się, że tak było.
Gazetkę albo pisemko finansowe z lśniącym papierem i czerwoną czcionką.
Też nie wiem, po co przyjechałeś. Nikt nie wie. Nikt nie rozumie.
Nie podoba ci się to, bo gdybyśmy wiedzieli, miałbyś łatwiej.
Już by cię tu nie było albo w ogóle byś nie przyleciał.
Myślisz, że obchodzą mnie lotnisko, kafejka albo gazetka?
Mylisz się, kolego. Mam je centralnie w dupie.
Wcale nie o tym myślałeś. I nie miałeś zamiaru mnie tego mówić.
A teraz tak mówisz, by wypełnić pustkę między nami.
Nagle tu jestem i musisz wymyślać jakieś pierdy.
Zmyśliłeś to wszystko, żeby mieć o czym nawijać?
Żebym poczuł się wyjątkowy?
Po co? Żebym wiedział, że mogłeś być z nami trochę dłużej?
Nie o tym myślałeś na lotnisku. Nie znamy się. Nic nas nie łączy.
Zawsze byliśmy sobie obcy.
Pewnie ułożyłeś tę historię tak, bo nie wiesz, jak wywieść mnie w pole.
Pomyślałeś, że jako wyuczony pisarz będziesz wiedział, jak mnie podejść.
Panuje zabawna opinia, że nie wiadomo, jak mnie podejść.
„Antoine'a trzeba umieć podejść”. Jakbym był jakimś zwierzęciem,
które trzeba ostrożnie podejść, zanim się je chwyci i utopi.
I o tym myślałeś na lotnisku.
Myślałeś, że masz na mnie sposób.
Ale nie mam ochoty na to. Nie interesuje mnie to.
Dlaczego tu jesteś? Mam to gdzieś!
Jesteś tu, nie ma cię - to nie moja sprawa.
Przychodzisz, odchodzisz - nic mi do tego.
Nie wszystko jest takie fajne w twoim małym życiu.
- Bo jest małe. - Antoine, zwolnij.
Siedziałeś sobie na lotnisku i myślałeś o niebieskich migdałach!
Popijałeś zasraną kawę i nie myślałeś o niczym ani o nikim!
Więc żyj to swoje jebane życie
i daj nam, kurwa, spokój!
- Antoine? - Nie.
Nie chcę tu być i nie chcę cię słuchać.
Boję się. Zadowolony?
Bez przerwy gadacie i zawsze muszę was wysłuchiwać.
Nie lubię słuchać ani mówić.
Milczków uznaje się za dobrych słuchaczy.
Ale trzymam gębę na kłódkę, żeby ludzie dali mi spokój.
Rozumiesz to?
Rozumiem.
Super.
Jeszcze jedno.
- Pierre zmarł na raka tydzień temu. - Jaki Pierre?
Jolicoeur.
Pierre Jolicoeur. Twój Pierre.
Lepiej już pójdę, bo opieprzą mnie podczas deseru.
Antoine, to ty?
Gdzie są wszyscy?
- Co? - Gdzie pozostali?
Nie wiem.
Możesz to przytrzymać?
Chyba słyszałam, jak ktoś wchodzi.
Mam wszystkich zebrać? To chyba Antoine.
Przyjdą, gdy będą gotowi. Pomóż mi z tym.
- Nie rozumiem. - Czego?
Myślisz, że tylko ty?
Jesteś przystojny, gdy się śmiejesz.
Myślisz, że tylko my nic nie rozumiemy? Sądzisz, że mama coś rozumie?
Nikt tego nie rozumie. Zawsze tak było i będzie.
Czy to nie piękne?
Antoine i Louis chyba się pokłócili.
Tak sądzisz?
Antoine!
Idziemy!
Czy wydarzyło się coś tragicznego?
Byłam młoda, ale nie pamiętam żadnej tragedii, zdrady ani morderstwa.
- Nie miał powodu, by nas unikać. - On tak nie myśli.
Nie potrzebuje nas. Chce być daleko stąd.
Nawet będąc w salonie, jest daleko stąd.
To on jest nieszczęśliwy. Przegapił tyle lat, twoje dorastanie.
A życie niezmiennie toczy się dalej.
Jak w książkach.
Możesz być nieszczęśliwa, jeśli tak ci wygodnie.
- Więc bądź szczęśliwa. - Łatwo powiedzieć.
- Koniec jest blisko. - Naprawdę? Dlaczego?
A więc...
Może i nie potrafię ugotować normalnego obiadu,
ale w deserach jestem niezrównana.
Chcę wam powiedzieć jedną rzecz.
A nawet więcej niż jedną.
Będę częściej przyjeżdżał.
I częściej pisał.
Używając więcej słów.
Ponieważ...
wszystkiego żałuję.
Czasu, którego już nie odzyskamy.
Suzanne, możesz mnie odwiedzić, jeśli chcesz.
Na weekend albo na dłużej. Wszystko ustalimy.
Antoine, jeśli zjemy razem kolację albo śniadanie,
moglibyśmy kontynuować naszą rozmowę.
W spokoju. Kiedy wrócę albo mnie odwiedzisz.
- Gdy wrócisz, bo mam robotę. - A w weekend?
- W weekend. - W weekend jest podobnie.
Chyba jeden weekend wytrzymacie.
Możesz. Masz do tego prawo.
- Uwielbiasz miasto. - Uwielbiam miasto?
Uwielbiasz miasto.
Prawda jest taka, że muszę jechać.
- Co ty wyprawiasz? - Niedobrze ci?
Wszystkim dobrze, więc jemu źle. Musiał to spieprzyć.
- Poszedł posprzątać? - Nie licz na to.
Co jest z wami? Jesteście pijani czy naćpani? Jaraliście?
Przywykł do tego.
Odwiozę cię. Nie będziesz brał kolejnej taryfy.
Co? Już?
- A nie powiedział tak? - Nie. Zostaniesz na kolację?
W aucie mówiłeś, że wieczorem masz spotkanie, pamiętasz?
- Oszalałeś? - Nie, słuchałem go.
Musi jechać, więc grzecznie proponuję go podwieźć.
Lotnisko jest 40 minut od domu mamy.
- Doskonale, kochanie. - Zdążę wrócić na kolację.
Zaczekaj, Antoine. 40 minut jazdy?
- Kiedy ostatnio byłeś na lotnisku? - A ty nigdy tam, kurwa, nie byłaś!
Ciągle tam jeździłam, kretynie! Julien tam mieszkał!
Pół godziny, godzina, co za różnica? Nie weźmie kolejnej taryfy.
Nie o to tu chodzi!
Louis, naprawdę wyjeżdżasz?
Mogę cię podwieźć, dziś albo jutro.
Przenocujesz i zjesz śniadanie.
- Co to za spotkanie? - Właśnie, co to za spotkanie?
Czy to takie ważne?
Nie może poczekać?
Daj spokój, jest niedziela.
- Mówiłeś, że to ważne. - Stul pysk!
W czym problem?
Było dobrze i nagle wszystko się rozleciało.
Dlaczego, Louis?
Dlaczego?
Bo...
Mam spotkanie.
Dziękuję, idziemy.
Zaczekaj! Antoine, zostaw go!
- Louis, co się dzieje? - Nic.
- Antoine, daj mi się ubrać. - Pomogę ci.
Co to za cyrk? Do reszty powariowaliście?
Nie chcę, by spóźnił się na samolot.
- Nie możemy się nawet pożegnać? - To dalej, byle szybko.
Dwie sekundy temu spokojnie jedliśmy,
nic nie mówiliśmy i cieszyliśmy się chwilą,
a ty zacząłeś świrować i wszystko spierdoliłeś!
Ostrzegam cię. Nie zapomnę ci tego.
Twój brat chciał... Nie rozumiem tego.
- W porządku, mamo. - Żegnajcie się.
- Antoine... - Morda!
Kurwa, zawiozę go! Louis, jedź ze mną.
Suzanne, dość! Ja go zawiozę!
- Prowadzisz jak... - Jak kto? No kto?
Ja go zawiozę, koniec kropka. Będę za godzinę.
- Ale z ciebie bydle! - Ze mnie?
Posłuchaj siebie. Spójrz, jak się zachowujesz.
Jak go popędzasz. Jak mówisz do mnie i żony.
Ty mała szmato.
- Czemu mnie nie bronisz? - Oczywiście, że cię obroni!
- Suzanne? - Nie rozumiem.
Mogę przyjechać?
Louis, jedziemy. Louis!
- Do zobaczenia. - Puść go, debilu!
- Co takiego robię? - Psujesz nam życie i spotkanie z Louisem
- swoją głupotą i brutalnością! - Ja? Brutalny?
Tak, ty!
- Antoine... - Przestań i daj mi spokój.
Uspokój się.
Uspokójmy się. Uspokój się.
- Nie bądź brutalny. - Kto tu jest brutalny? Chcę pomóc.
Nie byłeś brutalny. To nieporozumienie.
- Zbawiciel się znalazł. - Brutalny i głupi!
Gówno rozumiesz i gówno wiesz, kretynko,
- więc zamknij zasrany ryj! - Jak się odzywasz do siostry?
Dobra, wiecie co? Sami to, kurwa, załatwcie.
Spierdoliłem wszystko jak zwykle, więc zmiataj stąd, Louis.
Na co czekasz? No leć!
- Nie. - Nie?
Sam powiedział, że musi jechać,
ale to ja wszystko spierdoliłem?
Uważacie mnie za idiotę. Mam tego dość.
- Nie zrobiłem nic złego! - Chodźmy.
To nie w porządku. Traktujecie mnie jak dziwadło.
To nie w porządku! Nie macie prawa!
Nie możecie zawsze wygrywać! Nie możecie zawsze być przeciwko mnie!
Nie płacz.
- Zabiję cię! - Antoine, nie!
Louis, nie dotykaj go.
Antoine, chodź tutaj.
Zostaw go. Odejdź od niego.
To koniec.
Chodź.
Już po wszystkim.
Następnym razem będziemy lepiej przygotowani.
pamięci Françoise Barbeau